Prawo konstytucyjne

Prawo konstytucyjne (także: „prawo polityczne” z fr. droit politique; „prawo państwowe” z niem. Staatsrecht[1]) – zespół norm prawnych regulujących ustrój polityczny, społeczny i gospodarczy państwa albo zespół norm zawartych w konstytucji („prawo konstytucji”).

Nazwa „prawo polityczne” pochodzi z tytułu książki J.J. Rousseau Umowa społeczna. Zasady prawa politycznego. Definicja „prawa politycznego” była identyczna z zaprezentowaną wyżej definicją prawa konstytucyjnego. Obecnie w większości państw stosuje się nazwę „prawo konstytucyjne”. Do ważniejszych wyjątków należą Niemcy i Austria, gdzie stosuje się pojęcie „prawo państwowe”. W ramach prawa konstytucyjnego wyróżnia się prawo parlamentarne, które reguluje kompetencje, organizację i tryb działania parlamentu (szersze ujęcie) albo regulamin parlamentu (węższe ujęcie)[2].

Inne języki
azərbaycanca: Konstitusiya hüququ
bosanski: Ustavno pravo
čeština: Ústavní právo
Esperanto: Konstitucia juro
hrvatski: Ustavno pravo
Bahasa Indonesia: Hukum konstitusional
Lëtzebuergesch: Droit constitutionnel
македонски: Уставно право
Nederlands: Staatsrecht
日本語: 憲法
norsk: Statsrett
norsk nynorsk: Statsrett
oʻzbekcha/ўзбекча: Davlat huquqi
slovenčina: Ústavné právo
slovenščina: Ustavno pravo
српски / srpski: Уставно право
srpskohrvatski / српскохрватски: Ustavno pravo
svenska: Statsrätt
Türkçe: Anayasa hukuku
Tiếng Việt: Luật hiến pháp