Iure uxoris

Iure uxoris (łac. „z prawa żony”)[1] – termin używany w sytuacji, w której małżonek królowej, księżnej, hrabiny itp. otrzymywał (tron i) władzę danego terytorium z faktu bycia mężem dziedziczki korony. Prawo do tronu tracił zwykle po śmierci żony. Szlachcic panujący iure uxoris był oficjalnie władcą równoprawnym ze swoją małżonką i przysługiwała mu równoważna pozycja w terytorium. Pozycja małżonki w okresie średniowiecza była faktycznie ograniczona. Władzę polityczną skupiał w swym ręku małżonek. Uważano bowiem, że kobieta nie powinna sama sprawować władzy, toteż w razie męża śmierci szukano dla owej panującej wdowy nowego małżonka. Od końca średniowiecza role zaczęły się zmieniać. Dla zabezpieczenia interesów terytorium ograniczono pozycję i wpływy męża panującej kobiety (patrz: książę małżonek).

Inne języki
aragonés: Jure uxoris
български: Jure uxoris
bosanski: Iure uxoris
čeština: Jure uxoris
Deutsch: Iure uxoris
English: Jure uxoris
español: Iure uxoris
Bahasa Indonesia: Jure uxoris
italiano: Jure uxoris
Nederlands: Iure uxoris
português: Jure uxoris
Simple English: Jure uxoris
svenska: Jure uxoris