Święta Weronika

Zobacz też: inne znaczenia.
Święta
Weronika
Ilustracja
Święta Weronika na obrazie Hansa Memlinga
Miejsce urodzeniaZiemia Izraela
Data i miejsce śmierciw I wieku
Soulac(?)
Czczona przezKościół katolicki
Apostolski Kościół Ormiański
Cerkiew prawosławną
Wspomnienie4 lutego lub 12 lipca[a]
16/29 sierpnia[b]
12/25 lipca[c]
Patronkafotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców

Święta Weronika (zm. w I wieku n.e.) – matrona z Jerozolimy, która niosącemu krzyż Chrystusowi podała chustę do otarcia twarzy, na której miało odbić się oblicze Jezusa, święta Kościoła katolickiego, ormiańskiego i prawosławnego.

Grecko-rzymskie słowo vera eikon („prawdziwy wizerunek”) dało początek imieniu Weronika. Kult świętej Weroniki należy do zakresu pobożności ludowej. Inne periodyki podają źródło imienia Weronika jako wywodzące się z języka greckiego pheronike czyli „niosąca zwycięstwo” (phero = niosę + nike = zwycięstwo).

Legenda o niej pojawiła się w IV wieku i rozwijała się w różnych wersjach aż do późnego średniowiecza, wzbogacana coraz to nowymi szczegółami. Zasadniczy wątek tego budującego opowiadania mówi o pewnej matronie jerozolimskiej, która wyszła na ulicę, by zobaczyć niosącego krzyż Jezusa. Widok zbitego, osłabionego skazańca upadającego pod ciężarem krzyża tak ją wzruszył, że przycisnęła się przez tłum i białą chustą otarła Jego twarz. Za ten miłosierny czyn otrzymała na chuście odbicie Jego bolesnego oblicza.

Według średniowiecznej włoskiej legendy Veraicon (chusta z wizerunkiem Jezusa Chrystusa) Weronika uleczyła cesarza Tyberiusza, a później została ofiarowana papieżowi Klemensowi. Podania francuskie opisują życie św. Weroniki, które miało przebiegać u boku nawróconego Zacheusza, a zakończyć się misją przeniesienia relikwii Marii z Nazaretu do Soulac. Natomiast niektóre źródła utożsamiają ją z kobietą uleczoną przez Jezusa Chrystusa z krwotoku[1].

Święta Weronika jest patronką fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców. Jest również orędowniczką w przypadku poważnych obrażeń, krążenia krwi i dobrej śmierci.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 lutego lub 12 lipca[2].

Kościoły wschodnie, z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego, wspominają świętą:

W ikonografii jej atrybutem jest chusta z odbiciem twarzy Jezusa.

Relikwie chusty św. Weroniki przechowywane są w Capilla Mayor katedry w Jaén[3].

Inne języki
čeština: Svatá Veronika
galego: Verónica
Bahasa Indonesia: Veronika
italiano: Santa Veronica
македонски: Света Вероника
മലയാളം: വെറോനിക്ക
Nederlands: Veronica (heilige)
português: Santa Verônica
Simple English: Saint Veronica
slovenčina: Veronika (svätica)
српски / srpski: Света Вероника
Türkçe: Azize Veronica
українська: Свята Вероніка