Inconscient

L'inconscient (de in-, prefixe privatiu, e conscient, compausat del prefixe con-, « amb », e de scientia, « lo saber ») es un concèpte de psicologia que designa l'activitat psiquica se debanant fòra de l'esfèra conscienta dins l'esperit d'un individú.

Seguent los domènis e los punts de vista teorics, un desir subconscient, una percepcion subliminala, una actitud o un prejutjat implicit, un aprendissatge procedural, poiriá esser designats coma « inconscient ».

L’inconscient es lo concèpte central de la psicanalisi, son objècte d’estudi e de practica.

Istòria

Occurréncia del tèrme

La primièra occurréncia del tèrme — coma non conscient — que s'encontrèt es en lenga anglesa. Ven d'un jurista anglés, Henry Home Kames, en 1751[1]. Puèi, es un escrivan soís que l’introduguèt dins la lenga francesa, Henri-Frédéric Amiel vèrs 1860 al sens de vida psiquica inconscienta[1].

Conceptualizacion del tèrme: de la filosofia cap a la neurosciéncias

La filosofia a partir de l'Antiquitat interessèt a una activitat que poiriá escapar a la consciéncia mas foguèt al sègle XVII que Descartes, amb lo cogito, conceptualizèt l'oposicion entre la consciéncia coma fondament de la rason e çò que li escapava [2] — relegat per el dins lo domèni de la folia[3]. Leibniz, amb un tèxte al subjècte las « pichonas percepcions confusas » (o teoria de las pichonas percepcions) s'apròcha tanben d’un concèpte d'inconscient que s'opausa a la concepcion cartesiana de la consciéncia. Constata que las nòstras pensadas umanas son de contunh a l’amagat de las nòstras consciéncias[4]. Dins lo mèsme temps, Pascal e Spinoza tornèron sus l’autonomia de la consciéncia entre autre amb l’importança dels automatismes e dels afèctes.

Al Sègle XVIII apareguèt sus aquel presupausat la « primièra psiquiatria dinamica »[5] que practica una « terapeutica fondada sul magntisme »[5] coma per Franz Anton Mesmer, çò que consistís a veire l’inconscient « coma una dissociacion de la consciéncia: subconsciéncia o automatisme mental »[5] e accessible a l'ipnòsi.

Al sègle XIX, amb Schelling e Arthur Schopenhauer apareguèt l'idèa d’una psiquè presenta dins l’alme umana e qu'escapa al rationalisme. Nietzsche utiliza lo mot "inconscient"[6]. E es d'empuèi alara que se desvelopèt una « psicologia experimentala », medicala e fisiologica, amb Johan Friedrich Herbart, Hermann von Helmholtz, Gustav Fencher, Wilhelm Wundt o Carl Gustav Carus que foguèt lo primièr de notar lo ròtle eminent de las foncions sexualas dins la vida psiquica[5].

Von Hartmann publiquèt en 1868, « la filosofia de l'inconscient » que faguèt autoritat[7]. A partir de 1872, los filosòfs Léon Dumont, Charles Renouvier, puèi Ernest Lesigne, Adolphe Franck e Elme Caro faguèron conéisser e debatèron de l'obratge e de las tèsis de Von Hartmann. En 1880, Edmond Colsenet sostenguèt a la Sorbona, una tèsi de filosofia portant sus l'inconscient[8]. Elie Rabier e Alfred Fouillée faguèron de sintèsis sur l'inconscient « a una epòca ont Freud s'interessa pas encara a aquel concèpte[9]. »

Théodule Ribot dona « una interpretacion explicita de l'inconscient en tèrmes fisiologics[10] » Per Jacques Van Rillaer, « Al contrari de çò que crei lo grand public, l'inconscient foguèt pas descobèrt per Freud. En 1890, alara que se parlava pas encara de psicanalisi, William James, dins son monumental tractat de psicologia (1400 paginas), examinava lo biais que Schopenhauer, von Hartmann, Janet, Binet e d'autres avián utilizat los tèrmes "inconscient" e "subconscient"[11] ». Théodore Flournoy menèt de recercas sus las foncions de l'inconscient[12]

Puèi emb lo sègle novèl, Sigmund Freud que, s'èra pas lo descobridor de l'inconscient o l'inventor del mot[1], ne desvelopèt una novèla concepcion, dempuèi de la sintèsi de l'ensenhament de Charcot, Bernheim e Breuer dins un primièr temps puèi de L'Interpretacion dels sòmis dins un segond[13], donant atal naissença a la psicanalisi ont aquela nocion es centrala[13].

Pendent Sègle Sègle XX, los diferents corrents de la psicanalis donèron d'interpretacions variablas del ròtle e de la natura dels fenomèns inconscients. Atal, Jung ne prepausèt una lectura sociala mejans la nocion d' inconscient collectiu. Mélanie Klein conservèt l’inconscient freudian mas insistissent sul ligam arcaíc amb la maire. Puèi Jacques Lacan expausèt una novèla concepcion de l'inconscient, segon sa teoria del significant.

A la meteissa epòca, fòrça òbras en psicologia sociala e en psicologia cognitiva abordèron experimentalament los proceses inconscients e, mai recentament, las basas cerebralas d'aqueles proceses fan l'objècte de fòrça òbras de recerca en neurosciéncias cognitivas, coma mercé a las informacions donadas pels estudis neuropsicologics de fenomèns coma la «  vision ceca » o la negligénça, coma pels estudis en neuroimatgeriá. Segeuent los autors, aquelas òbras se plaçan dins una perspectiva compatibla o al contrari gaireben disjoncha dels apròches psicanalytics mencionats çai dessús[14].

Other Languages
Alemannisch: Das Unbewusste
العربية: عقل باطن
অসমীয়া: অচেতন মন
asturianu: Inconsciente
български: Несъзнавано
বাংলা: অচেতন মন
català: Inconscient
čeština: Nevědomí
Ελληνικά: Ασυνείδητο
Esperanto: Nekonscio
español: Inconsciente
eesti: Alateadvus
euskara: Inkontziente
français: Inconscient
Frysk: Unbewuste
galego: Inconsciente
עברית: לא-מודע
magyar: Tudattalan
Հայերեն: Անգիտակցական
íslenska: Dulvitund
italiano: Inconscio
日本語: 無意識
қазақша: Бейсаналық
한국어: 무의식
Кыргызча: Бейаңдуулук
lietuvių: Pasąmonė
македонски: Несвен ум
Bahasa Melayu: Pemikiran bawah sedar
Nederlands: Onbewuste
português: Inconsciente
română: Inconștient
sicilianu: Ncuscenza
Simple English: Unconscious mind
slovenčina: Nevedomie
српски / srpski: Несвесно
தமிழ்: உள்மனம்
українська: Несвідоме
Tiếng Việt: Vô thức
中文: 潛意識