Agglutinatie (taalkunde)

Agglutinatie is een morfologisch verschijnsel waarbij affixen zoals achtervoegsels aan een woord worden toegevoegd teneinde de betekenis ervan verder te specificeren. Het begrip agglutinatie werd door de Duitse taalkundige Wilhelm von Humboldt geïntroduceerd om talen uit morfologisch oogpunt te classificeren. Het is afgeleid van het Latijnse werkwoord agglutinare, dat samenlijmen betekent.

Talen waarin gebruik wordt gemaakt van agglutinatie – dat wil zeggen dat woorden in morfemen met elk een eigen betekenis kunnen worden opgesplitst – heten agglutinerende talen. Ze zijn tevens synthetisch omdat ze ertoe neigen morfemen aan één woordvorm te rijgen, in tegenstelling tot analytische talen als het Nederlands, Frans en Engels waar de functie van morfemen grotendeels wordt overgenomen door op zichzelf staande woorden (voorzetsels, bezittelijke voornaamwoorden, enz.). Agglutinerende talen dienen ook onderscheiden te worden van de flecterende synthetische talen (zie verder) – hoewel het verschil hier beduidend kleiner is.

Prominente voorbeelden zijn het Turks en het Japans.

In andere talen
العربية: لغة إلصاقية
azərbaycanca: Aqqlütinativ dillər
беларуская (тарашкевіца)‎: Аглютынацыйныя мовы
brezhoneg: Yezh daspegel
Esperanto: Aglutina lingvo
עברית: לשון מדבק
Bahasa Indonesia: Bahasa aglutinatif
日本語: 膠着語
한국어: 교착어
norsk nynorsk: Agglutinerande språk
sicilianu: Agglutinazzioni
srpskohrvatski / српскохрватски: Aglutinativni jezici
Simple English: Agglutinative language
slovenščina: Aglutinacijski jezik
Türkçe: Eklemeli diller
oʻzbekcha/ўзбекча: Agglyutinativ tillar
中文: 黏着语