Clero
English: Clergy

San Boaventura no Concilio de Lyon. Francisco de Zurbarán, 1629.

Clero é o nome colectivo que engloba de forma xeral aos homes que foron ordenados para o servizo relixioso, sacerdotes e diáconos. O nome individual é crego.

Na maior parte das relixións o clero actúa dentro e, en ocasións, fóra dos lugares de culto: hospitais, escolas, misións e incluso no exército (clero castrense).

Hai unha diferenza importante entre o clero e os teólogos. Os primeiros ocúpanse da práctica do culto, mentres que os teólogos son os estudosos da relixión e a teoloxía, e non son necesariamente clérigos (nin sequera necesariamente crentes).

O clero, en moitos países, está protexido por leis especiais (foro eclesiástico) e, en moitos casos, financiado (ou cofinanciado) polo Estado, aínda que os seus recursos proveñen en gran parte das doazóns dos seus fieis. A confesionalidade do Estado ou a total separación Igrexa-Estado poden ter moi distintas situacións intermedias.

A oposición terminolóxica entre os ámbitos relixioso (vida consagrada) e clerical (ordes sagradas) dáse entre dous termos que teñen unha gran parte do campo semántico en común, no uso habitual e en literatura. Aínda máis confusión ou equivocidade tería a terna crego/eclesiástico/relixioso. A distinción entre os tria genera hominu: praelati, continentes e conjugati (clero secular, clero regular —ou vida consagrada— e laicos) víñase explicitando desde a Antigüidade Tardía e os primeiros séculos medievais por autores como Santo Agostiño e San Gregorio o Grande.[1]

Etimoloxía

Líderes relixiosos. De esquerda a dereita: George Carey, Arcebispo de Canterbury (1991–2002); Jonathan Sacks, xefe dos Rabinos do Reino Unido; Mustafá Cerić, Gran Muftí de Bosnia e Jim Wallis, cristián evanxélico e líder político estadounidense, en 2009,[2] no Foro Eonómico Mundial en Davos, Suíza.

O termo deriva de crego, do latín eclesiástico clericus, que significa 'home de igrexa', á súa vez derivado do grego antigo κλῆρικός klērikós, que designaba, entre outras cousas, o 'conxunto dos eclesiásticos' (dunha igrexa, dun país, dunha cidade), voz derivada de κλῆρος, klēros, 'sorte', 'o que se obtén por sorte' ou, metaforicamente, 'herdanza' e tamén 'eclesiástico' (por seren estes os herdeiros da misión instaurada por Cristo na Terra).

Other Languages
العربية: رجل دين
مصرى: اكليروس
asturianu: Cleru
беларуская: Духавенства
беларуская (тарашкевіца)‎: Духавенства
български: Духовенство
català: Clergat
čeština: Duchovenstvo
Deutsch: Klerus
English: Clergy
Esperanto: Kleriko
español: Clero
euskara: Klero
suomi: Papisto
français: Clergé
Gàidhlig: Pears-eaglais
עברית: כמורה
hrvatski: Svećenstvo
magyar: Klérus
Bahasa Indonesia: Rohaniwan
italiano: Clero
日本語: 聖職者
한국어: 성직자
Latina: Clerus
Lëtzebuergesch: Klerus
Ligure: Cêxîa
latviešu: Garīdzniecība
македонски: Свештенство
Nederlands: Geestelijke
norsk nynorsk: Presteskap
norsk: Presteskap
occitan: Clergat
português: Clero
română: Cler
русский: Духовенство
русиньскый: Клер
sicilianu: Cleru
Scots: Clergy
srpskohrvatski / српскохрватски: Kler
Simple English: Clergy
slovenčina: Duchovenstvo
slovenščina: Klerik
shqip: Kleriku
српски / srpski: Клер
svenska: Prästerskap
Kiswahili: Kleri
Tagalog: Klero
українська: Духовенство
Tiếng Việt: Giáo sĩ
吴语: 圣职人
中文: 圣职者
Bân-lâm-gú: Sèng-chit-chiá
粵語: 神職人員