Пячатка

Пячаць г. Познань з гербам, XIV ст.

Пяча́тка[1], або пяча́ць[2] — рэч з выразанымі знакамі для адбітку іх на гліне, сургучы, воску, паперы і інш., а таксама адбітак гэтых знакаў, зроблены, каб надаць якому-небудзь дакументу верагоднасць і юрыдычную сілу. Пячаткі вывучае сфагістыка.

Пячаткі выдомыя з 4 тысячагоддзя да н.э. ў краінах Старажытнага Усходу. У Старажытнай Грэцыі і Рыме пячаткі рабілі з каштоўнага каменю — т.зв. гемы, якія як узоры мастацтва вывучае гліптыка. Рымляне карысталіся таксама пячаткамі-пярсцёнкамі. З канца IV ст. ў Рыме былі віслыя пячаткі — булы, якія адціскаліся на свінцовых, сярэбраных, залатых пласцінках і прывешваліся на шнурках да дакументаў.

У канцы 10 ст. праз Візантыю трапілі на Русь. Найбольшая колькасць віслых пячатак знойдзена ў Ноўгарадзе, а свінцовых пячатак для тавараў (пломбаў) — у Драгічыне на р. Буг (цяпер у Падляскім ваяводстве Польшчы).

іншыя мовы
Alemannisch: Siegel
العربية: ختم
čeština: Pečeť
Deutsch: Siegel
Ελληνικά: Σφραγίδα
English: Seal (emblem)
Esperanto: Sigelo
español: Sello (cuño)
eesti: Pitsat
suomi: Sinetti
français: Sceau
Gàidhlig: Seula
עברית: חותם
हिन्दी: मोहर (चिन्ह)
hrvatski: Pečat
magyar: Pecsét
íslenska: Innsigli
日本語: 印章
қазақша: Мөр
한국어: 도장
lingála: Kasɛ́
lietuvių: Antspaudas
latviešu: Zīmogs
монгол: Тамга
Bahasa Melayu: Cap mohor
Nederlands: Zegel (waarmerk)
norsk nynorsk: Sigill
norsk: Segl
occitan: Sagèth
polski: Pieczęć
português: Sinete
română: Sigiliu
srpskohrvatski / српскохрватски: Pečat
Simple English: Seal (device)
slovenčina: Pečať
slovenščina: Pečat
српски / srpski: Печат
svenska: Sigill
українська: Гербова печатка
ייִדיש: זיגל
中文: 印章
文言: 印章
粵語: 圖章